Toegegeven. Hij begon op voorsprong omdat we al wat langer terug gaan. Vanavond tijdens het kandidatendebat werd ik definitief overtuigd.

De eerste keer dat ik Diederik Samsom tegenkwam had hij nog een volle bos haar. Ik ook trouwens. Het was ergens halverwege jaren negentig bij de Landelijke Studentenvakbond toen Kysia Hekster daar de scepter zwaaide. Bij de Amsterdamse ASVA wilden we af van het politiek correcte geneuzel en weer een echte dienstverlener voor studenten worden. De Delftse VSSD van Diederik gold daarbij als voorbeeld. We stonden voorgesorteerd om in het bestuur na Kysia plaats te nemen. Maar beiden kozen we ervoor om na heel wat jaren bestuurswerk in de studentenbeweging de prioriteit te geven aan afstuderen.

Hij belandde bij Greenpeace, ik bij De Balie. We troffen elkaar later weer bij Het Schaduwkabinet. Een project dat twintigers wilde uitdagen om mee te denken over de opgaven waar het toenmalige kabinet zich voor gesteld zag. Terwijl ik lichtelijk verveeld onderuit zakte – kennelijk verwend doordat ik avond-aan-avond over dezelfde thema’s debatten bij De Balie bijwoonde – zag ik Diederik bijna over de tafel heen stuiteren van enthousiasme. Waar haal je toch die energie vandaan, vroeg ik hem na afloop. Hij wist het niet. Als hij enthousiast werd, ging hij vanzelf lopen. Aard van het beestje.

Die gepassioneerdheid en energie heb ik de afgelopen jaren niet af zien nemen. Ook vanavond zag ik het weer. Het is diezelfde passie en dat enthousiasme dat de PvdA nu goed kan gebruiken.

Sinds 2010 zet ik me actief in voor de PvdA. Ik lees steeds in de krant dat er van die verzuurde types in de PvdA rondlopen. Het spijt me zeer, maar ik ben ze niet tegengekomen. Misschien let ik niet goed op. En dat hoeft ook niet. Want ik kom ook een heel ander slag tegen. In de Amsterdamse lokale politiek vooral mensen, jonge leden maar ook oudgedienden, die zich met enorme betrokkenheid en goede ideeën voor hun woonomgeving in willen zetten. Soms leidt dat tot flinke discussies. En zo hoort dat ook in een politieke partij. Zonder wrijving geen glans.

Dat geldt zeker niet alleen voor Amsterdam. Recent nam ik deel aan een tweedaagse training voor actieve leden. Een diverse dwarsdoorsnede uit de bevolking deed mee, afkomstig uit alle windstreken van Nederland. Op zich al fantastisch dat de PvdA zo’n diversiteit aan zich weet te binden. De tweedaagse startte met een persoonlijke pitch. Stuk voor stuk hoorden we verhalen waar de betrokkenheid en passie van af spatte. Mijn conclusie na die ronde was: als dit de toekomst is van de Partij van de Arbeid, dan komt het helemaal goed.

Als organisatie-adviseur zeg ik dagelijks tegen opdrachtgevers die willen groeien: binnen beginnen. Dat geldt ook voor de PvdA. Start bij de passie van iedereen die zich met hart en ziel voor de PvdA wil inzetten en die vonk slaat vanzelf over op al die kiezers die hunkeren om weer op de PvdA te kunnen stemmen.

Als er iemand is die die betrokkenheid en passie aan kan spreken en groter maken, dan is dat wel Diederik Samsom. Want zijn eigen energie is precies de aanstekelijke vonk die daarvoor nodig is.

Wat betreft de andere kandidaten:

Martijn van Dam maakte een ijzersterke indruk. Ik zet hem op twee. Vanwege het lef om tegen heilige huisjes binnen de PvdA te trappen. Sommige onderwerpen vragen om een PvdA die verder kijkt dan vandaag in plaats van een PvdA die de hakken in de klei zet, aldus Van Dam. Groot gelijk. Ik denk alleen dat hij die rol beter kan spelen als prominent fractielid dan als fractieleider.

Lutz Jacobi denkt soms: politiek bah. Vooral als er na allerlei gekonkel een besluit wordt genomen waarvan iedereen weet dat het niet in het belang van het land is. Die bijdrage vorige week in Pauw en Witteman vond ik authentiek en hij kwam binnen. Vandaag kwam ze niet uit de verf. Hooguit als pias. Als zij fractieleider wordt van de PvdA hoeven we het hoofdkantoor niet te verhuizen van de Herengracht maar kunnen we meteen de tent sluiten. Niet doen: plaats 5.

Plasterk en Albayrak lieten zich teveel voorstaan op hun leidinggevende kwaliteiten: het feit dat zij eerder een ministerie hebben geleid als minister dan wel staatssecretaris. Dat klinkt stevig, maar als dat het enige is wat je te brengen hebt en er blijft van de inhoud verder weinig hangen blijft het toch een zwaktebod. Ik zet ik ze op 3 en 4.


Respond





Categoriën