Voor iedereen die niet verder kijkt dan zijn neus lang is lijkt de Amsterdamse Canal Parade niet meer dan een feestje. Een stel doldwaze nichten die zich schaarsgekleed door de grachten laten voeren. Of een evenement dat inmiddels door de commercie is gekaapt.

Kletskoek.

Als adviseur in het bedrijfsleven heb ik van dichtbij gezien hoe binnen ondernemingen als ING en TNT jarenlang is gestreden om jezelf te kunnen zijn op de werkvloer. De boten waarmee deze bedrijven hun ‘company pride’ tonen vormen daarvan het sluitstuk.

Ik vind het fantastisch om te zien dat de Canal Parade ieder jaar wel weer een discussie los te maken. Of het nu gaat over minderjarige homo’s die voor hun geaardheid uit willen komen. Over homoseksualiteit in het leger. Of zoals dit jaar: dat homoseksualiteit en religie heel goed samengaan.

Ik geef toe: zelf vaar ik al jaren mee omdat het feest is om te doen. Maar ook uit het besef dat zichtbaarheid de beste manier is om diversiteit een plekje te geven in de samenleving. Een goede mix van vrolijkheid (het woord ‘ gay komt niet uit de lucht vallen) en maatschappelijke strijd. Wie dat recept goed wil begrijpen, raad ik aan om de film Milk nog eens te bekijken, met Sean Penn als Harvey Milk, de eerste openlijke homoseksuele politicus in de Verenigde Staten.

Dit jaar deed ik voor de elfde keer mee met de boot van mijn zwemvereniging Upstream Amsterdam. Het thema was Upstream Burlesque.


Eén reactie

  1. My partner and I really enjoyed reading this blog post, I was just itching to know do you trade featured posts? I am always trying to find someone to make trades with and merely thought I would ask.

Reageer!





MIjn laatste tweets

Categorieën

Categoriën